Ik ben Toos Schouten, geboren in Schagen, een mooie stad in Noord Holland.
Waar een tante van mijn moeder een hoeden zaak had. Ik heb heel wat uurtjes in de winkel doorgebracht, en gekeken hoe tante de hoeden mooi opmaakte, naar de laatste mode van toen. Ze had dozen met fournituren, bandjes, linten, rozen en veren. ( Misschien is zo wel mijn fascinatie voor hoeden ontstaan.)
Naast mijn werk op kantoor(in het bedrijf van mijn man), ben ik in 2001 een opleiding gaan volgen bij de mode vakschool in Alkmaar. Vooral de fascinator of haardecoratie zijn een uitdaging om te maken. Blij Verrast door de uitnodiging om mee te doen aan de hoeden show, wil ik u wat hoeden uit mijn collectie laten zien.

    

 
Het hoedenvak daar ben ik per ongeluk in terecht gekomen en wel in Buren tijdens Chapeau voor Buren in 2003.Ik kwam in gesprek met Anoushka Houtsmüller, en zij stelde voor om eens een workshop bij haar te komen doen. Dit moest ik uitstellen omdat ik destijds mijn HBO studie dyslexiespecialist nog niet had afgerond. Na mijn afstuderen in 2004 de workshop toch gedaan, maar ik was gewaarschuwd! Als je het virus van hoeden maken krijgt, raak je het nooit meer kwijt.
En zij heeft gelijk gehad. Bij Irene van Vugt in Utrecht, heb ik jaren met heel veel plezier les gehad, veel inhoudelijke vakkennis opgedaan en veel hoeden leren maken. Het virus had mij helemaal te pakken. Ik heb mallen overal en nergens gekocht en in huis voor mijzelf een eigen atelier gemaakt en het de naam Beau Chapeau gegeven, omdat een mooie hoed, welke ook, altijd een mens nóg mooier maakt. Het hoeden maken is mijn uitlaatklep en noem het hoeden maken soms ook wel, yoga voor mijn hoofd.
Maar het vak meer bekendheid geven. Niets leuker dan de kennis die je hebt opgedaan aan anderen te vertellen en te kunnen laten zien wat je maakt en wat de mogelijkheden zijn en hoe mooi en veelzijdig het vak hoeden maken is.

Ik maak haar/hoofdversieringen voor ’n bruid, iets moois voor bruidsmoeders, vrolijke headpieces voor (school) gala’s, uitzinnige hoofdversieringen, eenvoudige kerkhoeden, bijzondere mutsen, en hoofdeksels van niet eigen hoedenmateriaal zoals fietsbanden, strotouwtjes, verknipte plastic draagtasjes, niets is eigenlijk te gek. Nog steeds zeg ik het jammer te vinden dat ik het hoedenvak niet 100 jaar eerder heb ontdekt, dan had ik nóg langer van het maken van hoeden kunnen genieten! Het genieten wordt dit jaar extra vergroot met de nominatie van mijn ingezonden wedstrijdhoed!
 

Als coupeuse is mode mijn passie.
Niet alleen kleding maar ook hoeden en accessoires.

Sinds de jaren 90, houd ik me bezig met het ontwerpen en vervaardigen van hoeden .Mijn klanten kunnen mij vinden op kuntsmarkten in binnen en buitenland. Verder geef ik workshops en restaureer ik hoeden voor uitvaart- en verenigingen.

De inspiratie voor mijn ontwerpen is de liefde voor het materiaal waar ik mee werk. Elke hoed of fascinator uit mijn collectie is uniek.

Tijdens de show laat ik enkele van mijn lievelingsstukken zien.

Haalde haar HBS diploma in 1961 en wilde hoedenontwerpster worden. Dat zagen haar ouders in de periode na de tweede wereldoorlog niet rooskleurig in. Dus werd het een opleiding tot de onderwijzeres in Haarlem. “Dan kon je altijd onafhankelijk zijn!” 42 jaar lang werd het Onderwijs.
De afgelopen 10 jaar stroomde haar hoedenbloed vrij tijdens cursussen en workshops bij verscheidene ontwerpers, voor wie ze veel bewondering heeft. Het is heerlijk om met andere hoed fanaten van gedachten te wisselen, materialenkennis op te doen en technieken aan te leren.
Maar bovenal om sluimerende inspiratie wakker te roepen. Met veel plezier vervaardigt zij hoeden voor zichzelf en voor anderen met speciale wensen.

IK BEN GEBOREN IN LEEUWARDEN EN BEN NA DE MIDDELBARE SCHOOL NAAR DE AKADEMIE VOOR KUNST EN INDUSTRIE IN ENSCHEDE GEGAAN, ALWAAR IK DE OPLEIDING ARCHITECTONISCHE VORMGEVING HEB GEVOLGT EN DEZE ONDER DE VERMELDING VAN CUM LAUDE HEB AFGEROND. 

Ik ben in het inrichten van kantoren terecht gekomen en heb dat met veel passie gedaan. Ik had de luxe me bezig te houden met ontwerpen, kleur- en materialen schema’s maken, en daar een presentatie van te maken en te geven. Opdrachten werden door de verkopers aangedragen, mooier kan het toch niet?
De commerciele sores werd door anderen gedaan. Daar kwam echter een einde aan en het was uit met de pret. Ik kon mijn creatieviteit niet meer kwijt en vloog dus tegen de muren op.Als ZZP-er zag ik mijzelf niet, van commercie had ik geen kaas gegeten. Ik ben een creatieveling, punt uit. 

Na veel wikken en wegen ben ik terecht gekomen bij Ans Apeldoorn om het hoeden vak te leren. Waarom hoeden? Ik heb diep moeten graven, maar de middelbare school bood de oplossing. Voor een toneelstuk requisieten maken zoals kleding en ook hoeden. Bij opa en oma op de zolder oude kleren en hoeden zoeken. Van twee hoeden één hoed maken, ik vond het helemaal leuk. Het zat er dus al vroeg in. Ik weet nog dat ik met mijn ‘Fuik” naar de opleiding kwam en Ans vroeg of ik wel wist waar ik mee bezig was. Ze zei dat ik aan het ontwerpen was. Daar heb ik op geantwoord dat ik dat mijn hele leven al doe. Ik doe nooit zomaar iets, dat kan ik niet.

Ik zoek naar structuur en systemen en dat vertaald zich in een eenvoudige, en voor mij toch wel architectonische vormgeving. Ik heb nog vele ideen, en geef cursussen en workshops, en luister feestjes op met mijn hoeden. Ik geniet volop van alle activiteiten. Ik vind het dan ook erg leuk dat ik op de Landelijke Hoedendag mijn collectie hoeden mag laten showen.